ಚೈತನ್ಯ ನ್ಯೂಸ್ 24 ನರೇಗಲ್ಲ ಮೇ.20: ವಚನಾಮೃತ
ವಚನ – ೪೦೬
ಸ್ಥಲವೆಂದರೆ ಪರಬ್ರಹ್ಮ
ಅದರಲ್ಲಿ ಅಂಗಲಿಂಗಗಳೆಂದು ಎರಡು ಭೇದವಾಗಿ
ಸ್ಥಲವು ಕೂಡಾ ಎರಡು ಭೇದವಾಗಿ ಅಂಗಸ್ಥಲ ಲಿಂಗಸ್ಥಲಗಳೆಂದು ತೋರಿದಾಗ
ಜೀವಗುಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಂಗನು
ಲಿಂಗಗುಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡು
ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು
ತಾನೇ ಲಿಂಗವಾದ ಮೇಲೆ
ಆ ಲಿಂಗವು ತಾನಾದ ಪರಿಯನಿಂ ತೋರಿದನಯ್ಯಾ ನಮ್ಮ
ಗುರುಕುಮಾರ ಪಂಚಾಕ್ಷರೇಶ್ವರ ||
ರಚನೆ : ಡಾ. ಪಂ. ಪುಟ್ಟರಾಜ ಕವಿ ಗವಾಯಿಗಳವರು
ವಚನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ : ಡಾ. ಎ. ಎಲ್. ದೇಸಾಯಿ
ಸ್ಥಲ ಎಂದರೆ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿಗೂ ಮೂಲವಾದ, ನಿರಾಕಾರ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸತ್ಯ. ಈ ಪರಮಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ‘ಅಂಗ’ ಮತ್ತು ‘ಲಿಂಗ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ‘ಅಂಗ’ ಎನ್ನುವುದು ಜೀವದ ಸ್ಥಿತಿ, ಅಂದರೆ ದೇಹ-ಮನಸ್ಸಿನ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ; ‘ಲಿಂಗ’ ಎನ್ನುವುದು ಶಿವತತ್ವದ ಸ್ಥಿತಿ, ಅಂದರೆ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸ್ಥಲವು ‘ಅಂಗಸ್ಥಲ’ ಮತ್ತು ‘ಲಿಂಗಸ್ಥಲ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಚನವು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜೀವನು ಅಹಂಕಾರ, ಆಸೆ, ಮೋಹ, ಮಮಕಾರ ಇವುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಇವುಗಳನ್ನೇ ‘ಜೀವಗುಣ’ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಆತ್ಮಸಾಧನೆಯ ಮೂಲಕ ಇವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ಜೀವನು ‘ಲಿಂಗಗುಣ’ಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಲಿಂಗಗುಣಗಳು ಎಂದರೆ ಶುದ್ಧತೆ, ಸಮತ್ವ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಚೈತನ್ಯ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದೆ; ಅದು ಹೊರಗಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ಅರಿವಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.
ಜೀವನು ಲಿಂಗಗುಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಲಿಂಗದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳು ಒಂದಾಗುವುದು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವೇ ಲಿಂಗವೆಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡುವುದು. ಈ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಜೀವನು ತನ್ನ ಸೀಮಿತತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಅನಂತತೆಯೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ‘ತಾನೇ ಲಿಂಗ’ ಎಂಬ ಅನುಭವ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಹಜವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ‘ಲಿಂಗ ಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ’ ‘ಆಚಾರ ಲಿಂಗ ಸ್ಥಲ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ.
ಈ ವಚನದ ಸಾರವೆಂದರೆ, ಜೀವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಗುರುಕೃಪೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ಶಿವತತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಜೀವನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಆ ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ವರ್ತನೆ, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಜೀವನವೆಲ್ಲವೂ ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಈ ವಚನವು ಜೀವದಿಂದ ಶಿವನಾಗುವ ಆತ್ಮೀಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಆದರೆ ಆಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.
